Święto Miłosierdzia Bożego obchodzone jest w pierwszą niedzielę po Wielkanocy w całym Kościele - zostało ono ustanowione za sprawą objawień św. Faustyny Kowalskiej. Jest dniem szczególnej łaski. Chrystus nazwał je „ostatnią deską ratunku” dla świata: „Dusze giną mimo Mojej gorzkiej męki. Daję im ostatnią deskę ratunku, to jest święto Miłosierdzia Mojego. Jeżeli nie uwielbią miłosierdzia Mojego, zginą na wieki” (Dz. 965). W modlitwie jaką jest Koronka do Miłosierdzia Bożego w sposób szczególny związana z tym świętem  człowiek odwołuje się do największej miłości – tej, jaką Ojciec darzy swojego Syna, a w Nim całą ludzkość. Ofiarując Ojcu mękę Chrystusa, błagamy, by ludzie korzystali z jej owoców na całym świecie. Modlitwa ta obejmuje nas samych, tych, za których jesteśmy odpowiedzialni, „cały świat” – żyjących i dusze czyśćcowe. Jezus zapewnił: „Przez odmawianie tej koronki podoba Mi się dać wszystko, o co Mnie prosić będą” (Dz. 1541), „jeżeli to (…) będzie zgodne z Moją wolą” (Dz. 1731).

„Kapłani będą ją podawać grzesznikom jako ostatnią deskę ratunku; chociażby grzesznik był najzatwardzialszy, jeżeli raz tylko zmówi tę koronkę (…) dostąpi łaski z nieskończonego miłosierdzia Mojego” (Dz. 687).